Het was half acht en ik ging van huis weg om in de blistering cold de posse bij te staan in het collectief nadenken over een mogelijke activiteit. Meestal eindigden zo’n avonden met het aanvaarden van de vervlogen uren en een vroege thuiskomst. Ik groette de usual aanwezigen, zocht een windvrije plek en begon het gewoonlijke uurtje kettingroken. Het was ondertussen tien uur geworden en met drie anderen hadden we de strijd tegen de weersomstandigheden, de verveling en het geregeld opduikend besef van nutteloosheid overwonnen. En daar was ie plots.

Yoerie droeg een grote leren hiphopvest. Plots was hij verschenen en had hij zich zwijgend tussen de gegadigden gemengd. Ik herinner me dat hij een vriendje was van half hippie half verwaaide rocker en kindervriend Koen. Yoerie was op een avond met hem meegekomen en had klaarblijkelijk besloten zich nu dagelijks bij ons te voegen.

Ik had hem een tijdje in mijn ooghoek gevolgd en me kostelijk geamuseerd. Yoerie stond met een bleke grijns rond te kijken en danste af en toe onverwacht een paar seconden. Er was geen muziek. Yoerie leek de dingen die verteld werden constant uit te beelden en fluisterde af en toe een woord uit de voorgaande zin. Als iets grappigs verteld werd lachtte Yoerie luid en duidelijk. Het mocht niemand ontgaan dat ook hij het grappig vond.

Ik ken heel wat weirdo’s, maar dit is veruit de jongste. Meestal worden mensen pas freaks op latere leeftijd. Nu de zomer er bijna is en Yoerie ons blijft verwonderen met onverwachte bezoekjes, vrees ik dat er vreemde tijden in aantocht zijn.

*X-files tune*